Ukulele Cabaret New York

New York, May 23

About a month ago, begore leaving for the US I did some research into ukulele activities in New York. I always like to meet local players whenever I am abroad. I found the Ukulele Cabaret and to make it more interesting: a meeting was planned while I was in New York! A large list of performers was mentioned. I wrote the organisers and asked if my name could be added to the list. To, kind of, take a Tin Pan Alley song back to its cradle was one of my dear wishes. The program was very full I heard, so no room for me.

Een maand geleden ongeveer, vóór mijn vertrek naar de VS, zocht ik informatie over ukulele activiteiten in New York. Ik vind het altijd leuk om lokale spelers te ontmoeten, als ik in het buitenland ben. Ik vond het Ukulele Cabaret en om het interessant te maken: er was een bijeenkomst gepland, in de periode, dat ik in New York zou zijn. Een lijst werd genoemd met mensen, die zouden optreden. Ik schreef de organisatoren met de vraag of mijn naam daar nog bij zou kunnen. Een Tin Pan Alley lied terug brengen naar zijn wieg zou ik erg leuk vinden. Het programma was erg vol, dus geen plaats voor mij.

Meeting some felow ukeplayers was reason enough to go to the Spring Fling anyway. It would give me the opportunity to get a taste of the atmosphere as well.

Andere ukulele spelers ontmoeten was reden genoeg om naar de Spring Fling te gaan. Het zou me ook de mogelijkheid bieden om de sfeer wat te proeven.

 

 

I met some very nice, welcoming and friendly people. I heard a nice variety of ukeplaying and musical styles. And, to top the cake, there proved to be enough room for me to do a song. Dream came true,
On the picture you’ll see some of the performers: J Walter Hawkes, Sonic Uke and The Buttery Barmaids.
If ever you visit New York, be shure to drop by at the Ukulele Cabaret. You’ll love it.

Ik ontmoette enkele erg leuke, hartelijke en gastvrije mensen. Ik hoorde een aardige verscheidenheid aan ukulele spel en muziekstijlen. En, als kers op de taart, enkele spelers hadden afgezegd en zo bleek er toch ruimte voor mij om een liedje te spelen. Droom kwam uit.  Op de foto zie je sommige van de optredende ukers: J Walter Hawkes, Sonic Uke en The Buttery Barmaids. Als je ooit New York bezoekt, ga dan zeker langs bij het Ukulele Cabaret. Het zal je goed bevallen.

There is only 26 sec of video as proof of my 3 mins of fame:

 

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Tin Pan Alley

Tin Pan Alley is a name that was given to 28th street New York, between 5th and 6th avenue. In the early nineteenhundreds lots of music publishers had their offices in this part of Manhattan. On warm days the windows would be opened and many a piano could be heard in the street. At one moment someone said it sounded like tin pans. And so the name was born. There are more than one explanation of the name, but I like this one best.

Tin Pan Alley is een naam die men gaf aan de 28e straat in New York, tussen de 5th en 6th avenue. In het begin van de twintigste eeuw hadden veel muziekuitgevers  hun kantoren in dit deel van Manhattan. Op warme dagen als de ramen open stonden was het geluid van menige piano te horen op straat. Op een moment zei iemand, dat het leek op het slaan op tinnen pannen. Zo is de naam geboren. Er zijn andere verklaringen, maar deze vind ik de leukste. 

Tin Pan Alley is also used as the collective name for the music made in that era. I always wondered why such an explosion of creativity happened to take place there and than. So many songs of such a high level in such, relatively, short time. I am very glad to be able to dig into sources from the twenties and thirties. And I love to sing those songs. So when a trip to the US was planned, I shurely wanted to walk the “Alley” myself, knowing there would be not so many remnants to be seen.

Tin Pan Alley is ook gebruikt als de naam voor alle muziek uit de jaren 20 en 30. Ik heb mij altijd afgevraagd waarom een dergelijke explosie van creativiteit plaatsvond op die plaats en op dat moment. Zo veel liedjes van zo’n hoge kwaliteit in relatief zo’n korte tijd. Ik ben erg blij in de bronnen van de twenties en thirties te kunnen spitten. En ik vind het heerlijk om die liedjes te zingen. Toen een trip naar de VS werd gepland, wilde ik zeker zelf over de “Alley” lopen. Wetende, dat er niet veel overblijfselen zichtbaar zouden zijn.

 

Today I walked Tin Pan Alley. Lots of old buildings have been torn down and replaced by new highrise. And there is lots of construction going on. But a few houses remind me of old pictures I have seen.

Vandaag liep ik door Tin Pan Alley. Veel oude gebouwen zijn inmiddels afgebroken en vervangen door hoogbouw. En er wordt volop gebouwd op dit moment. Maar een paar huizen deden me wel denken aan oude plaatjes, die ik gezien heb.

The plaque in the sidewalk, commemorating Tin Pan Alley, was nowhere to be found. During my walk I kept wondering about the many great composers that worked here. 

De plakette in de stoep, die moet herinneren aan Tin Pan Alley, was niet te vinden.  Gedurende mijn wandeling bleef ik denken aan die grote componisten, diehier eens werkten.

Taking back a song to its source by playing my uke here on 28th street would have been useless. Even my trustworthy Kenn Timms cannot beat the noise of highrise construction. But in my head many a song came by. 

Een liedje terugbrengen naar zijn bron door het spelen van mijn uke hier op de 28e straat zou zinloos zijn geweest. Zelfs mijn betrouwbare en luide Ken Timms kan niet op tegen het lawaai van constructiewerk. Maar in mijn hoofd kwam menig liedje voorbij.

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Train song / Trein lied

For a long time I have been looking for a song about a train or a train travel or anything else that has to do with trains. The reason is simple: is is a nice subject. The metaphor of leaving something or somebody behind and starting anew on one hand and the image of a traveling musician on the other attract me. Call it idealistic romantic nonsense. I don’t know. But somewhere inside this has been something coming back to me every now and than.

Ik heb lang gezocht naar een liedje over een trein of reizen per trein of iets anders, dat met treinen van doen heeft. De reden is eenvoudig: het is een leuk onderwerp. Daarnaast trekt de metafoor van vertrekken  of iemand achterlaten en opnieuw beginnen enerzijds en het beeld van de reizende muzikant anderzijds me erg aan. Noem het idealistische romantische onzin. Ik weet het niet, maar ergens van binnen is het een ding wat regelmatig terugkeert.

 

First I looked for some inspiration in a Railway Museum. Than I worked my way through many books and websites looking for a song that suited me.  And at last, I found one. It is called Alabamy Bound written in 1924 and it got known by the playing of Ukulele Ike (Cliff Edwards).

Eerst zocht ik inspiratie in een Spoorweg museum. Daarna werkte ik mij door een stapel boeken en websites, op zoek naar een passend liedje. Uiteindelijk vond ik er een. Het lied heet  Alabamy Bound . Het is geschreven in 1924 en bekend geworden door de uitvoering van Ukulele Ike (Cliff Edwards).

There was an advantage: I now had the opportunity to use my train whistle! This sound in combination with a dim7 chord on the uke would give a real train-feeling to my version.

Er was nog een fijne bijkomstigheid: ik had nu de gelegenheid om mijn houten trein fluit te gebruiken. In combinatie met een dim7 akkoord op de uke zou er een echt trein gevoel ontstaan in mijn versie van het liedje.

So here it is, listen for yourself!

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Finding my banjolele / De weg naar mijn banjolele.

Finding a banjolele that worked well for me, proved a long way. The first one I had was a present from a friend. A rupture in the vellum was only a minor problem as you can see in the next video.

Een banjolele vinden, die past bij mij. Dat bleek een lange weg. De eerste die ik in huis had was een cadeautje van een vriend. Helaas scheurde het vellum, maar daar werd iets op gevonden:

No 2 was a new PILGRIM VPUB. It played fantastic (after some callibration). I came across a Dallas E Formby Signaturea vintage banjolele. And fell in love spontaneously. I sold the Pilgrim and bought the Dallas. This banjo was used while recording my CD. It can be seen passing by in the video I made about recording this CD

No 2 was een nieuwe PILGRIM VPUB banjolele   en die speelde voortreffelijk (nadat ie eerst goed was afgesteld). Ik kwam een Dallas E tegen, een Formby signature een echte vintage banjolele. En ik werd spontaan verliefd. De Pilgrim heb ik verkocht en de Dallas aangeschaft. Deze banjo heb ik gebruikt tijdens de opnamen van mijn CD en is vluchtig te zien in een filmpje wat ik maakte naar aanleiding van de CD opnamen.

But after a year and some changing of strings the Dallas and I did not become real friends. My pal Dr Dick wanted to sell his old English banjolele. I took the instrument home, to give it a try.  And in no time I was sold and attached. This is quite the banjolele for me regarding easy playing, sound and even the way it looks.

Maar na een jaartje en wat wisselingen van snaren werden de Dallas en ik niet echt vriendjes. Mijn vriend Dr Dick wilde zijn oude Engelse banjolele kwijt. Ik nam het instrument mee naar huis om uit te proberen en in no time was ik helemaal verkocht en verknocht. Het is helemaal de banjolele voor mij: wat betreft bespeelbaarheid, wat betreft klank en ook nog een keer wat betreft uiterlijk.

One of my newer pals in the uke-world got me on the trail to the origin of my new old banjolele. After some research on the web I found the beautifull story behind the banjo on this site

Via een van mijn nieuwere maatjes in de uke-wereld werd ik op het spoor gezet van de origine van mijn nieuwe oude banjolele. Na enig zoeken ontdekte ik op de volgende site het mooie verhaal achter dit instrument.

In the twenties,  Musical Instrument Specialties Co (MISco) from Elkhart, Indiana  made lots of banjo ukuleles with metal backsides. They sold them under the name Banjo-ette. It is possible, that parts were made elswhere and assambled by Misco. The Bruno company sold these banjoleles under the name Maxitone. Other companies sold them too and each with another name. A part of the production was shipped to England without a name on them. As there was no name or other mark on the head of my banjolele, it is possible that we are talking about an instrument that came through England. There is no difference between the Maxitones and my instrument. In those days the banjoleles were called Deluxe Concert and Professional Class Instrument The words Deluxe Concert can be found on my banjo too. The website explains that all these banjoleles were made in the years 1924 to 1927. All in all a great sounding story. But not as good as the sound of the banjolele itself: it really is fantastic.

In de jaren 20 werden veel banjo ukuleles met metalen achterkant gemaakt door de firma Musical Instrument Specialties Co (MISco) uit Elkhart, Indiana. Ze verkochten deze zelf onder de naam Banjo-ette. Mogelijk, dat verschillende onderdelen elders werden geproduceerd en door Misco werden samengevoegd. De firma Bruno verkocht deze Banjo ukuleles onder de naam Maxitone. Andere bedrijven verkochten ze ook, maar dan onder een andere naam. Een deel werd naam/merkloos naar Engeland verscheept. Aangezien mijn banjo geen merktekens had op de kop (tenminste, toen Dr Dick hem kocht) lijkt het heel goed mogelijk, dat het gaat om een instrument dat via Engeland hier is gekomen. In elk geval is er geen verschil tussen de Maxitones en mijn instrument. Indertijd werden de banjoleles bestempeld als Deluxe Concert en professional class instrument. De woorden Deluxe Concert zijn ook te vinden op mijn instrument.  Al met al een klinkend verhaal. Maar niet zo goed als de klank van de banjolele zelf. Die is echt fantastisch.

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Music makes Friends

Yes that is true. Very often, in my musical career, I had the pleasure of meeting fellow musicians and people who were musically involved in other ways. All of them showed great creative quality, that often surprised and stunned me. And very very often I found out how kind and friendly they were.
While digging through old songs and looking for material to work on I sometimes find a song, that is not so well known, but proves to be a little gem. And than, my fingers start itching. I wanna do that song. Often not so much information about these songs can be found. Even for a Professor.

In moments like that it is a great privilege to have friends and contacts around the world. There is always one or two who can help me along. For example the song “Tappin The Barrel” by Ned Washington, Victor Young and Joe Young written in 1934. I could not find the lyrics somewhere on the web. So I tried to pick them up from existing recordings. Problem was, the song is sung with a slur; it is about a guy who is Tappin the Barrel,  so there you go. I got the priceless help of Andy Senior, the man behind The Syncopated Times and the Radiola podcasts in getting the lyrics together. So, here it is!

 

When I was looking for information about a song called “What’s the reason” I got a few valuable tips from a man (I think his name is Bob Moke) who runs a YT channel called Musicprof78. And here is the result:

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Livingroom concerts – Huiskamer concerten

I am very glad to be part of the line-up of some great festivals in the next few months. It is always a great pleasure to meet up with people I know, whether they are in the audience or playing the same stage. And meeting new people is so good too. Coming up are the  festival in Poznan Poland and Ukestock in the  Netherlands.

There is another type of concerts I love to do very much and that is Livingroom concerts and small intimate shows for Ukeclubs. Being close to the audience, having lots of interaction is really a great thing to do.  And when there are lots of uke players around the fun is double for there is always loads to talk about. A nice example was the concert in Köln, Germany a couple of months ago. I would not mind to do this kind of thing more often.

Here is a short video showing showing the great atmosphere:

 

Ik ben erg blij in de komende maanden op een paar geweldige festivals te kunnen spelen. Het is altijd erg plezierig mensen te ontmoeten die ik ken of ze nu in het publiek zitten of op hetzelfde podium staan.  Natuurlijk is het ook geweldig leuk nieuwe mensen te leren kennen. Het festival in Poznan Polen  en Ukestock in Groningen komen er aan. 

Er is een ander type concerten dat ik erg leuk vind om te doen: huiskamerconcerten en kleine intieme optredens bij ukulele clubs. Dicht bij het publiek met veel interactie is heel leuk om te doen. En als er veel ukulele spelers bij zijn is het dubbel leuk omdat er altijd veel te bepraten valt. 

Een leuk voorbeeld was het concert in Keulen enkele maanden geleden. Ik zou het niet erg vinden dit baker te doen. Hierboven een korte video die de ambiance goed weergeeft

 

 Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Prof Peter in a museum?

March 11 2018 Prof Peter could be found in a museum. Not as a object of interest, but as a performer. The Grammofon Museum in Dormagen Germany has a vast collection of old gramophones, radios, taperecorders and so on. Magnificent material made with ingenuity and style. And everything is still functioning. Every sunday there is a tour for visitors and often enough there is live music. This time Prof Peter had the honour of performing in the museum. The music of the twenties and thirties fitted well between the objects from that era.

Op 11 maart 2018 was Prof Peter te vinden in een museum. Niet als een museumstuk, maar als muzikant. Het  Grammofon Museum in Dormagen Germany  heeft een grote collectie van oude koffergrammofoons, radios en bandrecorders. Prachtig materiaal, dat vernuftig en stijlvol in elkaar is gezet en nog goed functioneert. Elke zondag is er een rondleiding door het museum en vaak is er live muziek. Deze keer had Prof Peter de eer te kunnen optreden. De muziek uit de jaren 20 en 30 paste goed tussen de objecten uit die tijd.Facebook
Facebookyoutubeinstagram

A third duet with Floor.

I had the pleasure of singing a duet with Floor again. This song, called “Who Wouldn’t” has been recorded by Johhny Marvin in 1926 and as a duet by Aileen Stanley and Billy Murray. The music was written by Walter Donaldson, the words by Gus Kahn. It is great fun to do a kind of conversation while singing a song together.

This is already the third song we did together. I’ve been thinking about which next!

Here’s the other two, “Under the Moon” (This version can be found on my CD as well) and “Red Lips kiss my blues away”

 

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Prof Peter’s CD reviewed

Two very positive reviews about my CD I picks up my ukulele were published recently. Obviously I am very glad about them. So I proudly present them in this blog.

The first one appeared in The Syncopated Times, a magazine about jazz and swing.

Click the link for enlargement: Syncopated Times 2017-09 recensie

And the next review appeared on the website of Ukeplanet.   Clicking this image wil take you to the review itself.


Twee erg positieve recensies zijn verschenen over mijn CD I picks up my ukulele. Met enige trots laat ik ze hier zien.

De eerste verscheen in het tijdschrift The Syncopated Times, een blad over jazz en swing. De twee werd gepubliceerd op de website van Ukeplanet.

Klik op de links of eea te lezen.Facebook
Facebookyoutubeinstagram

100 jaar – De Stijl – 100 years

100 Years ago, in 1917, an artistic movement was grounded in the Netherlands. It was called De Stijl in Dutch (translates as The Style). A number of well known painters and architects joined this movement.  A journal going by the same name was being published which served as a means to propagate the groups theories. You can read more about it on Wikipedia.

100 Jaar geleden, in 1917, werd in Nederland een artistieke beweging opgericht, genaamd “De Stijl”. Schilders en architecten verzamelden zich in deze groep (oa Mondriaan en Gerrit Rietveld). Daarnaast werd een tijdschrift met de zelfde naam opgericht, wat tot doel had de ideeën van deze groep naar buiten te brengen. Meer hierover valt te lezen op Wikipedia.

 

All year round the founding of De Stijl is remembered and celebrated in our country. On august 27 a festival is held in De Klanksteen in Utrecht, a bandstand bearing the primary colors characteristic for De Stijl. And Prof Peter has been invited to play some music of that era. He has been digging in his wardrobe to find a fitting costume. He was thinking of something in black, white, yellow, blue and red.

Het hele jaar door zijn er in Nederland evenementen georganiseerd, om het honderjarig bestaan van De Stijl te vieren. Op 27 augustus wordt in De Klanksteen in Utrecht  een festival georganiseerd in het kader van 100 jaar De Stijl. Prof Peter is uitgenodigd om muziek te komen spelen uit die periode. Hij is druk aan het graven in zijn kledingkast om een passend kostuum te vinden. Hij dacht aan iets in zwart, wit, blauw, rood en geel.Facebook
Facebookyoutubeinstagram