Category Archives: information

Tin Pan Alley

Tin Pan Alley is a name that was given to 28th street New York, between 5th and 6th avenue. In the early nineteenhundreds lots of music publishers had their offices in this part of Manhattan. On warm days the windows would be opened and many a piano could be heard in the street. At one moment someone said it sounded like tin pans. And so the name was born. There are more than one explanation of the name, but I like this one best.

Tin Pan Alley is een naam die men gaf aan de 28e straat in New York, tussen de 5th en 6th avenue. In het begin van de twintigste eeuw hadden veel muziekuitgevers  hun kantoren in dit deel van Manhattan. Op warme dagen als de ramen open stonden was het geluid van menige piano te horen op straat. Op een moment zei iemand, dat het leek op het slaan op tinnen pannen. Zo is de naam geboren. Er zijn andere verklaringen, maar deze vind ik de leukste. 

Tin Pan Alley is also used as the collective name for the music made in that era. I always wondered why such an explosion of creativity happened to take place there and than. So many songs of such a high level in such, relatively, short time. I am very glad to be able to dig into sources from the twenties and thirties. And I love to sing those songs. So when a trip to the US was planned, I shurely wanted to walk the “Alley” myself, knowing there would be not so many remnants to be seen.

Tin Pan Alley is ook gebruikt als de naam voor alle muziek uit de jaren 20 en 30. Ik heb mij altijd afgevraagd waarom een dergelijke explosie van creativiteit plaatsvond op die plaats en op dat moment. Zo veel liedjes van zo’n hoge kwaliteit in relatief zo’n korte tijd. Ik ben erg blij in de bronnen van de twenties en thirties te kunnen spitten. En ik vind het heerlijk om die liedjes te zingen. Toen een trip naar de VS werd gepland, wilde ik zeker zelf over de “Alley” lopen. Wetende, dat er niet veel overblijfselen zichtbaar zouden zijn.

 

Today I walked Tin Pan Alley. Lots of old buildings have been torn down and replaced by new highrise. And there is lots of construction going on. But a few houses remind me of old pictures I have seen.

Vandaag liep ik door Tin Pan Alley. Veel oude gebouwen zijn inmiddels afgebroken en vervangen door hoogbouw. En er wordt volop gebouwd op dit moment. Maar een paar huizen deden me wel denken aan oude plaatjes, die ik gezien heb.

The plaque in the sidewalk, commemorating Tin Pan Alley, was nowhere to be found. During my walk I kept wondering about the many great composers that worked here. 

De plakette in de stoep, die moet herinneren aan Tin Pan Alley, was niet te vinden.  Gedurende mijn wandeling bleef ik denken aan die grote componisten, diehier eens werkten.

Taking back a song to its source by playing my uke here on 28th street would have been useless. Even my trustworthy Kenn Timms cannot beat the noise of highrise construction. But in my head many a song came by. 

Een liedje terugbrengen naar zijn bron door het spelen van mijn uke hier op de 28e straat zou zinloos zijn geweest. Zelfs mijn betrouwbare en luide Ken Timms kan niet op tegen het lawaai van constructiewerk. Maar in mijn hoofd kwam menig liedje voorbij.

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Train song / Trein lied

For a long time I have been looking for a song about a train or a train travel or anything else that has to do with trains. The reason is simple: is is a nice subject. The metaphor of leaving something or somebody behind and starting anew on one hand and the image of a traveling musician on the other attract me. Call it idealistic romantic nonsense. I don’t know. But somewhere inside this has been something coming back to me every now and than.

Ik heb lang gezocht naar een liedje over een trein of reizen per trein of iets anders, dat met treinen van doen heeft. De reden is eenvoudig: het is een leuk onderwerp. Daarnaast trekt de metafoor van vertrekken  of iemand achterlaten en opnieuw beginnen enerzijds en het beeld van de reizende muzikant anderzijds me erg aan. Noem het idealistische romantische onzin. Ik weet het niet, maar ergens van binnen is het een ding wat regelmatig terugkeert.

 

First I looked for some inspiration in a Railway Museum. Than I worked my way through many books and websites looking for a song that suited me.  And at last, I found one. It is called Alabamy Bound written in 1924 and it got known by the playing of Ukulele Ike (Cliff Edwards).

Eerst zocht ik inspiratie in een Spoorweg museum. Daarna werkte ik mij door een stapel boeken en websites, op zoek naar een passend liedje. Uiteindelijk vond ik er een. Het lied heet  Alabamy Bound . Het is geschreven in 1924 en bekend geworden door de uitvoering van Ukulele Ike (Cliff Edwards).

There was an advantage: I now had the opportunity to use my train whistle! This sound in combination with a dim7 chord on the uke would give a real train-feeling to my version.

Er was nog een fijne bijkomstigheid: ik had nu de gelegenheid om mijn houten trein fluit te gebruiken. In combinatie met een dim7 akkoord op de uke zou er een echt trein gevoel ontstaan in mijn versie van het liedje.

So here it is, listen for yourself!

Facebook
Facebookyoutubeinstagram

Finding my banjolele / De weg naar mijn banjolele.

Finding a banjolele that worked well for me, proved a long way. The first one I had was a present from a friend. A rupture in the vellum was only a minor problem as you can see in the next video.

Een banjolele vinden, die past bij mij. Dat bleek een lange weg. De eerste die ik in huis had was een cadeautje van een vriend. Helaas scheurde het vellum, maar daar werd iets op gevonden:

No 2 was a new PILGRIM VPUB. It played fantastic (after some callibration). I came across a Dallas E Formby Signaturea vintage banjolele. And fell in love spontaneously. I sold the Pilgrim and bought the Dallas. This banjo was used while recording my CD. It can be seen passing by in the video I made about recording this CD

No 2 was een nieuwe PILGRIM VPUB banjolele   en die speelde voortreffelijk (nadat ie eerst goed was afgesteld). Ik kwam een Dallas E tegen, een Formby signature een echte vintage banjolele. En ik werd spontaan verliefd. De Pilgrim heb ik verkocht en de Dallas aangeschaft. Deze banjo heb ik gebruikt tijdens de opnamen van mijn CD en is vluchtig te zien in een filmpje wat ik maakte naar aanleiding van de CD opnamen.

But after a year and some changing of strings the Dallas and I did not become real friends. My pal Dr Dick wanted to sell his old English banjolele. I took the instrument home, to give it a try.  And in no time I was sold and attached. This is quite the banjolele for me regarding easy playing, sound and even the way it looks.

Maar na een jaartje en wat wisselingen van snaren werden de Dallas en ik niet echt vriendjes. Mijn vriend Dr Dick wilde zijn oude Engelse banjolele kwijt. Ik nam het instrument mee naar huis om uit te proberen en in no time was ik helemaal verkocht en verknocht. Het is helemaal de banjolele voor mij: wat betreft bespeelbaarheid, wat betreft klank en ook nog een keer wat betreft uiterlijk.

One of my newer pals in the uke-world got me on the trail to the origin of my new old banjolele. After some research on the web I found the beautifull story behind the banjo on this site

Via een van mijn nieuwere maatjes in de uke-wereld werd ik op het spoor gezet van de origine van mijn nieuwe oude banjolele. Na enig zoeken ontdekte ik op de volgende site het mooie verhaal achter dit instrument.

In the twenties,  Musical Instrument Specialties Co (MISco) from Elkhart, Indiana  made lots of banjo ukuleles with metal backsides. They sold them under the name Banjo-ette. It is possible, that parts were made elswhere and assambled by Misco. The Bruno company sold these banjoleles under the name Maxitone. Other companies sold them too and each with another name. A part of the production was shipped to England without a name on them. As there was no name or other mark on the head of my banjolele, it is possible that we are talking about an instrument that came through England. There is no difference between the Maxitones and my instrument. In those days the banjoleles were called Deluxe Concert and Professional Class Instrument The words Deluxe Concert can be found on my banjo too. The website explains that all these banjoleles were made in the years 1924 to 1927. All in all a great sounding story. But not as good as the sound of the banjolele itself: it really is fantastic.

In de jaren 20 werden veel banjo ukuleles met metalen achterkant gemaakt door de firma Musical Instrument Specialties Co (MISco) uit Elkhart, Indiana. Ze verkochten deze zelf onder de naam Banjo-ette. Mogelijk, dat verschillende onderdelen elders werden geproduceerd en door Misco werden samengevoegd. De firma Bruno verkocht deze Banjo ukuleles onder de naam Maxitone. Andere bedrijven verkochten ze ook, maar dan onder een andere naam. Een deel werd naam/merkloos naar Engeland verscheept. Aangezien mijn banjo geen merktekens had op de kop (tenminste, toen Dr Dick hem kocht) lijkt het heel goed mogelijk, dat het gaat om een instrument dat via Engeland hier is gekomen. In elk geval is er geen verschil tussen de Maxitones en mijn instrument. Indertijd werden de banjoleles bestempeld als Deluxe Concert en professional class instrument. De woorden Deluxe Concert zijn ook te vinden op mijn instrument.  Al met al een klinkend verhaal. Maar niet zo goed als de klank van de banjolele zelf. Die is echt fantastisch.

Facebook
Facebookyoutubeinstagram